จากพบเพื่อนนักเรียนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา เราเห็นว่า น่าขยายการพูดคุยออกไปอีกขั้นหนึ่ง นั่นก็คือ จากนี้ไป เราอาจจะคุยกับคนทั่วไป หรือเพื่อนนักเรียนที่ไม่ใช่นักเรียนทุน เราอาจจะได้เรียนรู้ ได้เห็นมุมมองด้านอื่นๆ ที่ไม่เพียงมาจากแค่พวกเราเพื่อนๆ นักเรียนทุน  อาจจะมีประโยชน์ เพราะเราขยายวงกว้างออกไปพบปะผู้คนหลากหลายมากขึ้น  ครั้งนี้ ก็ขอเริ่มที่คุณป้านิดา ที่ปรึกษาอาสาสมัครของเราที่มาช่วยงาน Prep.48 Spring Break Program

ขออนุญาตเรียกป้านิดาเลยนะครับ ช่วยเล่าเกี่ยวกับตัวคุณป้าให้เพื่อนๆ ฟังกันหน่อยครับ

ได้เคยเห็นน้องสัมภาษณ์เพื่อนๆ ก็ขอเล่าคล้ายๆ กันเลยนะคะ  ก็จบสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ จากม.ธรรมศาสตร์ เคยทำงานด้านสังคมสงเคราะห์เด็กพิการ (ปากเกร็ด) และโรงพยาบาลเด็ก (ราชวิถี)  หลังจากแต่งงาน ก็เดินทางติดตามสามีไปประเทศญี่ปุ่น เข้าทำงานกับธนาคารกรุงเทพฯ สาขาโตเกียว และสอนภาษาไทยมหาวิทยาลัยภาษาแห่งโตเกียวเป็นเวลา 4 ปี แล้วเดินทางตามสามีซึ่งมาศึกษาต่อที่อเมริกา และรับราชการในตำแหน่งรายงานข่าวไทยประจำสถานเอกอัครราชทูตไทย กรุงวอชิงตัน  ป้าทำงานกับสำนักข่าวไทยเป็นเวลา 1  ปี แล้วจึงได้ออกไปทำงานข้างนอกจนถึงปัจจุบันนี้ก็ร่วม 30 ปีแล้ว

รู้จักสำนักงานผู้ดูแลนักเรียนฯ ได้อย่างไรครับ

เนื่องจากสำนักงานผู้ดูแลนักเรียนฯ อยู่ใกล้กับสถานเอกอัครราชทูตไทย (แห่งเดิมที่ Kalorama Rd. และป้าเองก็เคยพักอยู่แถวๆ นั้น ไม่ไกลมาก ก็ได้รู้จักสำนักงานฯ นี้มานาน เคยร่วมงานกับสำนักงานฯ ครั้งสมัยที่ปรึกษาเก่าๆ เช่น พอ.วิเชียร บุรณศิริ คุณพิมลวรรณ พงษ์สวัสดิ์

เป็นมาอย่างไร จึงได้มาเป็นอาสาสมัครที่ปรึกษาให้หลานๆ และเพื่อนๆ นักเรียนของเราครับ

จากที่รู้จักกับท่านวิสูตร ประสิทธิ์ศิริวงศ์ ได้มาร่วมงานของสำนักงานฯ หลายๆ ครั้ง เมื่อต้นปี 49 ก็มีโอกาสได้ติดตามท่านอัครราชทูตและเจ้าหน้าที่สนร. ไปเยี่ยมนักศึกษาต่างรัฐคนหนึ่ง เพราะได้รับแจ้งจากทางมหาวิทยาลัยว่า นักเรียนรายนี้ขาดการติดต่อ ไม่สามารถตามตัวได้  เราก็ได้รับทราบถึงปัญหาของเขาเมื่อเราเดินทางไปพบด้วยตัวเองถึงที่พัก เข้าใจเขาว่าเหตุใจจึงตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่พบปะพูดจากับใครๆ ทั้งนี้ก็เป็นเพราะปัญหาส่วนตัวของเขา เป็นจุดที่เชื่อมโยงไปถึงปัญหาการศึกษา ทำให้ไม่กล้าเล่าปัญหาให้ใครฟัง กลัวว่าถ้าทางเจ้าหน้าที่ทราบ จะถูกส่งตัวกลับ โดยลืมนึกไปว่า ปัญหาทุกปัญหาที่เกิดขึ้น ต้องมีทางแก้ ผ่อนปรน ยืดหยุ่นได้

ป้าก็เลยอาสาท่านอัครราชทูตว่า ถ้าตัวป้าเอง ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกสนร. จะรับช่วยเป็นที่ปรึกษาให้นักเรียนในรูปแบบของครอบครัวหรือผู้ใหญ่ หรือแม้แต่เพื่อนรุ่นพี่ก็ได้ จะดีไหม ก็เป็นที่มาอย่างนี้แหละ

เป็นที่ปรึกษาด้านไหนครับ ขอยกตัวอย่างครับ

ก็จะรับฟังปัญหา ความกดดันที่อยากจะหาใครสักคนหรือผู้ใหญ่คนหนึ่งที่จะพูดด้วย (อยากให้น้องๆ นักศึกษาคิดว่าเป็นญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวคนหนึ่งก็ได้)  หรืออาจจะรับฟังปัญหาที่ขัดใจ ไม่เข้าใจ กับสำนักงานฯ แต่ไม่กล้าเปิดเผยตัว ก็จะได้มาคุยกันหาทางออก ทำความเข้าใจ แก้ปัญหากันไป

แต่ละคนย่อมมีปัญหาแตกต่างกันไปไม่เหมือนกัน เราห่างบ้าน ห่างพ่อแม่พี่น้อง เพื่อนฝูงมา ก็ย่อมมีเหงาเป็นธรรมดา สิ่งแวดล้อมของเมืองที่แตกต่างจากบ้านเรา มีปัญหาเรื่องเพื่อนใหม่ เรื่องการศึกษา เรื่องการกินอยู่ ฯลฯ ก็เลยต้องมีการปรับตัว บางคนก็ปรับตัวได้ถูกต้อง แต่บางคนก็ประสบปัญหากับการปรับตัวนี้  ฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรที่อยากคุย อยากถาม ปรึกษา ปรับทุกข์ ก็ยินดีที่จะให้ความช่วยเหลือในทุกเรื่องคะ  

คิดว่าจะรับปรึกษาปัญหาให้คนอื่นๆ ทั่วไปที่ไม่ใช่นักเรียนทุนด้วยไหมครับ

ยินดีต้อนรับทุกท่านด้วยความเต็มใจนะคะ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นเพียงนักเรียนทุน นักเรียนไทยทุกท่านคะ

จะติดต่อคุณป้านิดาได้ทางใดบ้างครับ

ได้ทั้งทางโทรศัพท์และอีเมล์  ถ้าโทรมาที่บ้านก็ฝากข้อความไว้ที่ 703-525-0561 ถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วน มือถือที่ 703-362-6144 และอีเมล์มาได้ที่ dpaothap@netzero.com

ทราบว่าป้านิดา เป็นหนึ่งของชาวไทยในดี ซี ที่ทำสาธารณประโยชน์ให้กับหมู่คนไทยเป็นอย่างมาก ช่วยเล่าถึงกิจกรรมที่สำคัญนั้นให้เพื่อนๆ ฟังหน่อยครับ

ก็มีหลายๆ อย่าง เช่น

- ช่วยงานสมาคมไทย ณ อเมริกาในพระบรมราชูปถัมภ์ (สามีเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฯ)

- ร่วมจัดโครงการคืนสู่เหย้าของคนไทยรุ่นแรกในอเมริกา (ยุคที่ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ เปิดเที่ยวบิน กรุงเทพฯ – แอล.เอ. เป็นครั้งแรก)

- ร่วมโครงการหาทุน เป็นกรรมการคัดเลือกให้ทุนการศึกษาของสมาคมไทยอาสา

- เป็นประธานจัดส่งเสื้อผ้าจาก ดี.ซี. ไปช่วยชาวไทยในอีสาน

- หาทุนช่วยมูลนิธิชัยพัฒนา โครงการช่วยน้ำท่วมเมืองไทย

- ร่วมจัดงานหาทุนช่วยผู้ประสบภัยสึนามิ

- ร่วมก่อตั้งสมาคมฌาปณกิจไทย ดี.ซี. ช่วยเหลือคนไทยที่เสียชีวิต

- เป็นเลขาและครูอาสาสมัครสอนภาษาไทยเด็กเล็กประจำวัดธรรมประทีป

เยอะมากเลยนะครับ แต่คุณป้ายังบอกไม่หมดหรอกครับ เพราะช่วยไว้มากเหลือเกิน ผมยังจำได้ เคยเห็นคุณป้าแทบทุกงานไทย อย่างงาน Thai Week ที่สถานทูตจัด งานวัดไทยต่างๆ เป็นตัวแทนสมาคมไทยเข้าพบผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาเยือน ดี.ซี. ฯลฯ  คุณป้านิดาก็ไปให้ความช่วยเหลือเสมอ

คำถามสุดท้ายเลยนะครับ อยากให้คุณป้าแนะนำเพื่อนๆ แบบกว้างๆ ในเรื่องการใช้ชีวิตนักศึกษาครับ

ก็อย่างที่ได้คุยไปแล้ว ว่าแต่ละคนปัญหาก็คนละแบบ การที่ได้พูดคุยระบายกับใครสักคน จะช่วยได้มาก อย่าเก็บข้อข้องใจไว้กับตัว อย่าลังเลที่จะติดต่อผู้ใหญ่ จะได้ช่วยกันหาทางแก้ไข อย่าคิดว่าตนหมดหนทาง บางปัญหายิ่งนานยิ่งเลวลง หากแก้ไขแต่เนิ่นๆ ได้จะดีมาก  คิดอย่างมีสติ ใช้สติเป็นที่ตั้ง ตามหลักพุทธศาสนา สติทำให้เกิดปัญญา  และสุดท้ายที่สำคัญ ก็ขออย่าลืมวัฒนธรรมไทยของเรา ที่ทั่วโลกยอมรับว่าของเราดี 

ป้าก็คงพูดกว้างๆ เท่านี้แหละ จนกว่าใครจะมาปรึกษาในเรื่องเจาะจง ก็จะได้คุยกันให้ลึก ให้เข้าถึงปัญหาที่ตรงต่อไป

ขอขอบคุณป้านิดามากครับ วันนี้ได้สิ่งใหม่ ได้ความรู้ ได้ทราบความเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติมของสำนักงานผู้ดูแลนักเรียนฯ นับว่าแปลกไปจากทุกๆ ครั้ง  เราจะมาพบกันใหม่ ซึ่งครั้งต่อๆ ไปก็อาจจะไม่ใช่นักเรียนทุน แต่เป็นผู้ที่น่าสนใจ เป็นคนไทยที่มาใช้ในชีวิตต่างแดน หรือแม้แต่จะเป็นคนต่างชาติที่สนใจพวกเรา สนใจความเป็นไทย ฯลฯ  ความหลากหลาย ความแปลกใหม่ได้เพิ่มเติมเข้ามาในหน้าสัมภาษณ์นี้แล้วครับ สวัสดี