สวัสดีครับ เพื่อนๆ คงจำกันได้กับเฮอริเคนแคทรีนา ซึ่งเราก็ได้พบกับเพื่อนๆ ที่ประสบภัยในช่วงนั้นมาเล่าสู่กันฟัง ครั้งนี้ เพื่อนๆ เหล่านั้น ก็ได้กลับไปศึกษาที่เดิม เราก็คงได้ยินได้เห็นข่าวเมืองนี้กันประปราย อย่างเช่น ประธานาธิบดีบุช ก็ไปเยี่ยมดูความเสียหายและการฟื้นฟู  ข่าวทั้งวิทยุ โทรทัศน์ ก็พบกับประชาชนมากมายที่กลับไปดูสภาพบ้านเรือนของตน และหาหนทางกลับคืนสู่บ้าน  เราก็เช่นกัน ที่ต้องการทราบความเป็นไปของเพื่อนๆ ว่าได้กลับไปเจอกับสภาพเสียหายนั้น ชีวิตความเป็นอยู่และการเรียนของเขาเป็นอย่างไร

น้องๆ กลับมากันครบแล้ว เราก็อยากตามมาถามสารทุกข์ว่าอยู่กันสุขสบายดีไหมนะครับ

สภาพทั่วไปของเมืองเป็นอย่างไรบ้างแล้วครับ

ฝน :  เดือน พ.ย. ที่ผ่านมาฝนกลับเข้ามานิวออร์ลีน ตอนนั้นสภาพแย่กว่านี้เยอะค่ะ เกือบคล้ายเมืองร้าง บางถนนไม่มีไฟฟ้าและสัญญาณไฟแดงเลย  แต่ก็ยังดีที่มีป้าย stop sign  ตอนนี้สภาพทั่วไปจะดูแห้งแล้งหน่อยตามสองข้างทางยังเห็นซากต้นไม้ยืนตาย และหักโค่นอยู่  บางพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบหนักๆ ก็ยังเป็นบ้านร้างไม่มีคนอยู่ และยัง ไม่มีไฟฟ้าใช้  แต่ก็มีบางพื้นที่ซึ่งปรับปรุงและซ่อมแซมจนมีสภาพเหมือนปกติสามารถเข้าอยู่อาศัยได้เหมือนเดิม   สำหรับประชาชนที่บ้านกำลังซ่อมอยู่ ช่วงแรกๆ ทาง FEMA  ได้ให้ประชาชนสามารถพักอยู่ในโรงแรมที่จัดให้ฟรี  แต่ก็มีกำหนดวันให้ออกภายในสิ้นเดือนมกราคมนี้ เนื่องจากใกล้ช่วงเทศกาลมาร์ดิการ์แล้ว  แต่หลังจากนั้นทาง  FEMA ก็จะให้บ้านซึ่งมีลักษณะคล้ายตู้คอนเทรนเนอร์เพื่อพักอาศัยแทน   

สำหรับใน downtown ซึ่งเคยมีคน American-African อยู่เยอะ แต่ตอนนี้ค่อนข้างเงียบ  ส่วน uptown ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบ้านของชาว American ผิวขาว ซึ่งได้รับผลกระทบน้อย  จึงมีคนมาอยู่ค่อนข้างเยอะกว่า  แต่บางบ้านก็ยังรอซ่อมแซมอยู่เพราะช่างหาค่อนข้างยากค่ะ  ต้องไปจ้างช่างมาจากต่างรัฐ 

สถานศึกษาเป็นอย่างไรบ้าง แล้วการศึกษามีปัญหาอะไรบ้าง ความสะดวกในเรื่องต่างๆ เป็นอย่างไร

พีท :  มหาวิทยาลัยมี 2 พื้นที่คือใน downtown กับ uptown โรงเรียนส่วนใหญ่จะอยู่ใน uptown ซึ่งได้รับผลกระทบ น้อยกว่า สภาพทั่วไปของโรงเรียนเกือบเหมือนปกตินอกจากสภาพแวดล้อมที่ดูแห้งแล้งไปหน่อย แล้วก็ยังมีบางตึก ที่ยังซ่อมแซมอยู่ครับ   ส่วนสภาพการเรียนการสอนเรียกได้ว่าเกือบเหมือนสภาพปกติ ระบบคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ใช้ได้เหมือนเดิม  นักเรียนก็กลับมาเรียนเยอะพอสมควรครับ

กล้วย : ตอนนี้เปิดเรียนได้ประมาณสองอาทิตย์แล้วค่ะ   ซึ่งกล้วยกับพี่ปุ๊กต้องไปเรียนใน downtown ค่ะ  สำหรับสภาพภายนอกอาคารได้ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว แต่ภายในยังไม่เรียบร้อยดี  ลิฟท์ก็เปิดใช้แค่ สองตัว จากห้าตัว   รอนานมาก  แต่กล้วยคิดว่าคงอีกไม่นานทุกอย่างคงกลับเข้าสู่สภาพเดิมค่ะ  

ปุ๊ก : ตอนแรกๆ มีปัญหาเรื่องการลงทะเบียนกันนิดหน่อยค่ะเพราะบางวิชาเรียนมีการยกเลิกหรือ เปลี่ยนแปลง เวลาสอนภายหลัง แต่ในที่สุดก็เรียบร้อยลงตัวค่ะ เรื่องการเรียนไม่ได้ติดขัดอะไรมากจะมีเพียงแค่เรื่องความไม่สะดวกในบริการบางเรื่อง เช่น ไปรษณีย์หรือร้านขายอาหารภายในโรงเรียนที่ downtown ไม่มีให้บริการเหมือนเดิม  แล้วก็เรื่องการเดินทางค่ะเพราะปุ๊กกับน้องกล้วยเรียนใน downtown  แต่บ้านพักอยู่ uptown ก็มีรถโรงเรียนบริการรับส่งทุกชั่วโมง แต่บางครั้งถ้าพลาดรถโรงเรียน เราก็ต้องไปรถเมล์เองซึ่งก็ต้องเดินไปไกลแล้วก็รอนานหน่อยค่ะ เพราะรถเมล์บางสายยังให้บริการไม่เป็นไปตามตารางที่กำหนดไว้

กลับมาพักที่เดิมหรือหาที่พักใหม่อย่างไรครับ

กล้วย :   ย้ายบ้านใหม่ค่ะมาอยู่กับพี่ปุ๊กค่ะ แต่จริงๆแล้วบ้านที่อยู่เดิมก็ไม่มีอะไรเสียหาย แต่เนื่องด้วยสภาพของเมืองที่เปลี่ยนไป  ค่าครองชีพที่สูงขึ้น  ประกอบกับช่วงแรกๆยังไม่มั่นใจในเรื่องความปลอดภัยจึงจำเป็นต้องย้ายค่ะ 

ปุ๊ก : ตอนนี้ที่บ้านปุ๊กมีนักเรียนไทยอยู่รวมกันทั้งหมดเจ็ดคนรวมน้องฝนกับพี่พีทด้วย เราก็อยู่กันไปก่อนอบอุ่นดี แบบพี่ๆน้องๆ ค่ะ    และก็บางคนต้องรอบ้านเช่าหรืออพาร์ทเม้นท์ที่จองไว้ด้วย  ซึ่งยังปรับปรุงไม่เรียบร้อยค่ะ

ยังจำได้ว่าสูญเสียของใช้ทุกอย่างไปแล้ว ต้องหาเข้ามาใหม่หมดเลยหรืออย่างไร

กล้วย :  โชคดีที่น้ำไม่ท่วมเข้าบ้าน สิ่งของและเครื่องใช้ของพวกเราก็เลยยังอยู่ครบค่ะ  จะมีที่ซื้อใหม่ก็เป็นพวกเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นช่วงที่ย้ายไปเรียนต่างรัฐ  และก็ซื้อโน๊ตบุ๊คใหม่ค่ะเพราะต้องใช้เรียนที่ Seattle แต่ก็มี พี่นักเรียนไทยบางคนสูญเสียของทุกอย่างไปกับเฮอริเคนก็เลยต้องซื้อใหม่หมดค่ะ

แล้วธนาคารหละ เงินที่สูญเสียไปนั้น กลับไปติดตามกันหรือเปล่า ผลเป็นอย่างไร

กล้วย :  สำหรับเรื่องเงินในบัญชีที่ยอดเงินหายไปตอนเช็คจากเครื่องเอทีเอ็มนั้น ทางธนาคารได้ทำการปิดบัญชีไปแล้วซึ่งทำให้ไม่สามารถใช้ทั้งบัตรเดบิตและเครดิต แต่ทางธนาคารก็ยังส่ง statement แจ้งยอดเงินที่มีอยู่ในบัญชีมาให้ใหม่ซึ่งยอดเงินก็ยังคงอยู่ครบตามเดิมค่ะ 

นอกจากนักเรียนที่กลับไปศึกษากันนั้น ชาวบ้านหละครับ เขากลับไปกันไหม

พีท : ประชาชนก็เริ่มทยอยเข้าเมืองพอสมควร บ้างก็มาอยู่เลย บ้างก็เข้ามาซ่อมแซมบ้าน ทำธุรกิจและอื่นๆ  เท่าที่สังเกตส่วนใหญ่จะเป็นคน American ผิวขาวกลับเข้ามาเยอะ ส่วนคน African-American มีจำนวนน้อยลง  มีคน Mexicanเข้ามาทำงานพวกก่อสร้างมากขึ้น แต่ก็ยังมีบางพื้นที่ของนิวออลีนส์ที่อยู่ใกล้กับที่เขื่อนแตกและ น้ำท่วมสูง ยังไม่มีประชาชนเข้าไปเพราะสภาพบ้านเรือนพังหมดและขาดระบบสาธารณูปโภค

เมื่อตอนที่น้องๆ แยกย้ายกันไปเรียนชั่วคราวที่อื่นๆ ทางโรงเรียนก็เก็บค่าเล่าเรียนในภาค Fall 05 ด้วย ซึ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม แต่ทราบว่าเขาจะคืนให้หรือให้เป็นเครดิตสำหรับภาคนี้ Spring 06 จริงเท็จอย่างไรครับ  ช่วยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังกันหน่อยว่า เขาทำอย่างไร

ปุ๊ก : นักเรียนที่เข้าเรียนในทอม Fall 05 ทุกคนต้องจ่ายค่าเทอมให้โรงเรียนใดโรงเรียนหนึ่งค่ะ  ปกติคือจ่ายให้กับ โรงเรียนที่รับเข้าเรียนชั่วคราว กรณีนี้ถ้าใครจ่ายเงินให้ Tulane ไปก่อนแล้วเขาจะเอามาหักลบกับค่าเทอมในภาค Spring 06 ให้ค่ะ ถ้าใครจบการศึกษาไปแล้วก็จ่ายเป็นเงินคืนให้   แต่บางโรงเรียนเช่น U. of Washington ที่ปุ๊กกับน้องกล้วยไปเรียนเขา ไม่เก็บค่าเล่าเรียนแต่ให้เราจ่ายให้กับ Tulane  แทนเพราะต้องการช่วยเหลือ Tulane  ในการฟื้นฟูโรงเรียนชึ่งเราจะเสียเฉพาะค่าหน่วยกิตแต่ค่าธรรมเนียมการศึกษาต่างๆไม่ต้องจ่ายค่ะ

ความสะดวกต่างๆ คงด้อยกว่าเก่าครั้งก่อนอพยพออกไปจากที่นี่ วันนี้สภาพทุกอย่าง (ภาพรวม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรในเมืองนี้) อยู่ในสภาพรับได้หรือยัง หากยัง คาดว่าต้องใช้เวลาอีกนานสักเท่าไร นิวออลีนส์ จึงจะกลับไปสู่สภาพที่ยอมรับได้ 

ปุ๊ก : ตอนนี้สภาพโดยรวมของเมืองถือว่ารับได้ระดับหนึ่งสำหรับการดำรงชีวิตพื้นฐาน มี ระบบสาธาณูปโภค น้ำ ไฟ โทรศัพท์ใช้แล้ว มีร้านค้าใหญ่ๆที่ขายสินค้าอุปโภคบริโภคเปิดให้บริการอยู่บ้าง แต่เรื่องผลกระทบจากคุณภาพ สิ่งแวดล้อมอื่นๆ เช่น  สิ่งปนเปื้อนในน้ำ สัตว์น้ำ หรือ อากาศยังไม่ทราบแน่ชัดว่าจะมีผลกระทบอะไรหรือเปล่า แต่ทราบว่านักวิจัยกำลังทำการศีกษาเรื่องนี้อยู่ค่ะ 

ฝน : แต่ถ้าไม่มีรัฐบาลกลางช่วยสนับสนุนก็คิดว่าคงอีกนานกว่านิวออลีนส์จะกลับมาเหมือนเดิม ดูจากสภาพโดยรวมแล้วน่าจะมากกว่า 10 ปีขึ้นไปค่ะ

พีท : ถ้าจะให้สภาพรับได้เต็มร้อยเหมือนเดิมคงต้องใช้เวลานานหน่อยครับบางพื้นที่ที่กลายเป็นพื้นที่ร้างคงต้อง ให้เอกชนซื้อที่แล้วปรับปรุงใหม่ทั้งพื้นที่ไปเลยถึงจะกลับมาเป็นเหมือนสภาพเดิมได้ ทราบว่ารัฐบาลจะใช้มาตรการ ด้านภาษีจูงใจให้บริษัทเอกชนต่างๆมาลงทุนในนิวออร์ลีนส์ด้วย ถ้ามาตรการนี้ประสบผลสำเร็จ ภายใน 4-5 ปีเมือง ก็คงกลับมาสู่สภาพเดิมครับ

ที่ต้องกลับมานั้นเพราะความจำเป็นในเรื่องการเรียนเพียงอย่างเดียวหรือเปล่า

กล้วย : ประเด็นสำคัญคือเรื่องเรียน  การโอนเครดิต  ซึ่งหากย้ายไปสถานศึกษาใหม่จะทำให้ ต้องลงเครดิตมากขึ้น ทำให้เสียเวลาเรียนมากขึ้นกว่าเดิม   นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องสภาพแวดล้อมและอากาศเพราะเป็นคนแพ้อากาศหนาว และคิดถึงสังคมของนักเรียนไทยในนิวออลีนส์ที่มีความใกล้ชิดให้ความช่วยเหลือกันดี

ฝน : ฝนเรียนจบแล้วและมีบริษัทรับให้เข้าฝึกงานด้วยก็เลยกลับมาค่ะ คิดว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้มีประสบการณ์  ทำงานในบริษัทต่างชาติ  ส่วนพี่พีทรับทุนของมหาวิทยาลัยเลยต้องกลับมาทำงานให้โรงเรียนค่ะ

อยากทราบว่า ค่าครองชีพนั้นเพิ่มขึ้นหรือลดลง อย่างเช่น ของแพงขึ้นไหม ค่าเช่าบ้านขึ้นราคาหรือเปล่า

ของใช้ที่จำเป็นหายากกว่าเดิมหรือไม่ ฯลฯ ช่วยเล่าให้เห็นภาพหน่อยครับ

พีท : ค่าครองชีพในนิวออลีนสูงขึ้นพอสมควรครับ  โดยเฉพาะค่าเช่าบ้านก็ปรับราคาขึ้นอาจเป็นเพราะว่ามีบ้านให้เช่าน้อยลง ร้านขายสินค้าอุปโภคบริโภคเปิดให้บริการเฉพาะร้านใหญ่ๆ  ราคาก็แพงกว่าเดิม ร้านค้าเล็กๆใกล้บ้านไม่ค่อยมีเปิด  พวกเราต้องเช่ารถขับไปซื้อของกันครับ    ถ้าจะซื้อกับข้าวของเอเชียก็ต้องขับรถไปซื้อที่เมืองอื่นเพราะร้าน  Grocery  ในนิวออลีนส์ยังไม่เปิด  บางร้านที่เปิดเวลาซื้อก็เสียภาษีสูงถึง 9%   ต่อไปคงต้องซื้อรถไว้สำหรับไปซื้อของด้วย เพราะเราต้องซื้อน้ำเปล่ามาดื่มเนื่องจากยังไม่แน่ใจในคุณภาพน้ำจากก๊อกว่าสามารถบริโภคได้หรือเปล่า  รถเมล์บางสายก็ยังไม่เปิดให้บริการ ซึ่งทำให้ไม่ค่อยสะดวกในการเดินทางไปซื้อของครับ

กล้วย :  ก็อย่างที่พี่พีทกล่าวมาข้างต้นน่ะค่ะว่า  ค่าครองชีพทุกอย่างที่นี่สูงขึ้น   ปัญหาตรงนี้ถ้าหากเป็นไปได้ อยากให้ทาง  ก.พ.  พิจารณาปรับอัตราค่าใช้จ่ายรายเดือนให้กับนักเรียนทุนที่นี่ด้วยค่ะ

บางคนได้รับเงินช่วยเหลือพิเศษจากรัฐบาล (FEMA) บางรายก็ถูกปฏิเสธ ใครได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาลอเมริกันบ้างครับ (สำหรับการช่วยเหลือจากรัฐบาลไทย โปรดกลับไปอ่านการสัมภาษณ์ครั้งก่อน)

พีท : ผมกับฝนได้รับเงินช่วยเหลือจาก FEMA ครับ  ซึ่งได้รับจำนวนไม่เท่ากัน ไม่แน่ใจว่าจะมีการเรียกคืน ภายหลัง หรือเปล่า  เพราะได้ข่าวมาว่านักเรียนต่างชาติอาจจะไม่เข้าข่ายได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลอเมริกา

กล้วย : ส่วนพี่ปุ๊กกับกล้วยไม่ได้รับ  เท่าที่ทราบตอนนี้นักเรียนทุนรัฐบาลไทยยังไม่มีใครได้รับเงินช่วยเหลือ จาก FEMA ค่ะ แต่นักเรียนที่ถือวีซ่า  F-1 ได้รับความช่วยเหลือตั้งแต่ 2,000 – 10,000  USD 

หากเลือกได้ โดยไม่เกี่ยวกับความจำเป็นที่ต้องกลับมาศึกษาที่นี่อีก จะเลือกกลับมาเรียนที่นี่ไหม และหากมีน้องๆ ที่ได้ตอบรับให้มาศึกษาต่อที่นี่ จะแนะนำว่าอย่างไร ควรมาหรือควรเลือกหาที่เรียนแห่งอื่น

พีท :  ผมคงกลับมาเรียนครับ เพราะการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยก็ถือว่าดี และสภาพโรงเรียนก็ไม่ได้รับ ความเสียหายมาก ส่วนตัวชอบสังคมของคนที่นี่ด้วย เป็นเมืองไม่ใหญ่ ผู้คนมีความเป็นมิตรดีครับ สำหรับเรื่อง เฮอริเคนจะมาเป็นฤดูกาลทุกปี ในปีต่อไปก็ต้องติดตามข่าวสารและเตรียมความพร้อมเอาไว้เสมอ

ฝน : น้องๆที่จะมาเรียนที่นี่คิดว่าไม่มีปัญหาค่ะ  มหาวิทยาลัยก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีมีชื่อเสียงพอสมควร ระบบการเรียนการสอนยังคงเหมือนเดิม แต่การใช้ชีวิตอาจจะไม่สะดวกสบายเหมือนเมืองอื่นๆนะคะ ถ้ามีรถเอง ก็จะสะดวกขึ้นและควรเลือกที่พักบริเวณใกล้กับโรงเรียนเพราะสภาพแวดล้อมค่อนข้างดีหรือจะอยู่หอพักของโรงเรียนก็ได้ค่ะ ราคาแพงหน่อยแต่ปลอดภัยค่ะ ถ้าน้องๆต้องการทราบข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็ติดต่อพี่ๆที่นี่ก่อนได้ พวกเรา ยินดีเสมอค่ะ

พายุที่เข้าในแต่ละปีมีชื่อต่างไป และเป็นชื่อใหม่ตลอดเวลา ลูกไหนแรงที่ทำความเสียหายมาก ก็จะถูกจดจำอย่างแม่นยำ อย่าง แคทรีนา   อยากทราบเขามีวิธีการตั้งชื่อพายุแต่ละลูกอย่างไร ใช้อะไรเป็นหลักเกณฑ์ ฯลฯ ใครพอทราบมาแบ่งปันเป็นความรู้บ้างครับ

ปุ๊ก : สำหรับหลักเกณฑ์การตั้งชื่อพายุเฮอริเคนนั้น  ก็ไม่ค่อยทราบรายละเอียดมากค่ะ   ทราบแต่เพียงว่าชื่อของพายุจะถูกกำหนดโดย The World Meteorological Organization โดยจะเปลี่ยนชื่อทุกหกปี เช่น  ชื่อของปี 1997 ก็จะนำมาใช้ใหม่ในปี  2003  และก็มีบางชื่อที่ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อใหม่ไปเลย   การตั้งชื่อก็จะไล่ตามอักษรอังกฤษ แต่จะไม่มีอักษร Q , U , X ,  Y ,  Z   และถ้าหากปีใดมีจำนวนพายุเฮอริเคนเข้ามามากกว่าชื่อที่กำหนดไว้ก็จะใช้ต่อด้วยอักษรกรีก   เช่น ปี 2005 จะมีต่อด้วย Alpha  และ   Beta  ค่ะ   สำหรับความรุนแรงของพายุ แบ่งเป็นระดับ  1  ถึง  5   ( ระดับ 5  รุนแรงที่สุด)

ที่มา     http://kids.earth.nasa.gov/archive/hurricane/names.html

ระดับความรุนแรง

Category One - A Minimal Hurricane

Winds: 74-95 mph, 64-83 kts, 119-153 km/h

Minimum surface pressure: higher than 980 mbar

Storm surge: 3-5 ft, 1.0-1.7 m

Damage primarily to shrubbery, trees, foliage, and unanchored homes. No real damage to other structures. Some damage to poorly constructed signs. Low-lying coastal roads inundated, minor pier damage, some small craft in exposed anchorage torn from moorings. Example: Hurricane Jerry (1989)

Category Two - A Moderate Hurricane

Winds: 96-110 mph, 84-96 kts, 154-177 km/h

Minimum surface pressure: 979-965 mbar

Storm surge: 6-8 ft, 1.8-2.6 m

Considerable damage to shrubbery and tree foliage; some trees blown down. Major damage to exposed mobile homes. Extensive damage to poorly constructed signs. Some damage to roofing materials of buildings; some window and door damage. No major damage to buildings. Coast roads and low-lying escape routes inland cut by rising water 2 to 4 hours before arrival of hurricane center. Considerable damage to piers. Marinas flooded. Small craft in unprotected anchorages torn from moorings. Evacuation of some shoreline residences and low-lying areas required. Example: Hurricane Bob (1991)

Category Three - An Extensive Hurricane

Winds: 111-130 mph, 97-113 kts, 178-209 km/h

Minimum surface pressure: 964-945 mbar

Storm surge: 9-12 ft, 2.7-3.8 m

Foliage torn from trees; large trees blown down. Practically all poorly constructed signs blown down. Some damage to roofing materials of buildings; some wind and door damage. Some structural damage to small buildings. Mobile homes destroyed. Serious flooding at coast and many smaller structures near coast destroyed; larger structures near coast damaged by battering waves and floating debris. Low-lying escape routes inland cut by rising water 3 to 5 hours before hurricane center arrives. Flat terrain 5 feet of less above sea level flooded inland 8 miles or more. Evacuation of lowlying residences within several blocks of shoreline possibly required. Example: Hurricane Gloria (1985)

Category Four - An Extreme Hurricane

Winds 131-155 mph, 114-135 kts, 210-249 km/h

Minimum surface pressure: 944-920 mbar

Storm surge: 13-18 ft, 3.9-5.6 m

Shrubs and trees blown down; all signs down. Extensive damage to roofing materials, windows and doors. Complete failures of roofs on many small residences. Complete destruction of mobile homes. Flat terrain 10 feet of less above sea level flooded inland as far as 6 miles. Major damage to lower floors of structures near shore due to flooding and battering by waves and floating debris. Low-lying escape routes inland cut by rising water 3 to 5 hours before hurricane center arrives. Major erosion of beaches. Massive evacuation of all residences within 500 yards of shore possibly required, and of singlestory residences within 2 miles of shore. Example: Hurricane Andrew (1992)

Category Five - A Catastrophic Hurricane

Winds: greater than 155 mph, 135 kts, 249 km/h

Minimum surface pressure: lower than 920 mbar

Storm surge: higher than 18 ft, 5.6 m

Shrubs and trees blown down; considerable damage to roofs of buildings; all signs down. Very severe and extensive damage to windows and doors. Complete failure of roofs on many residences and industrial buildings. Extensive shattering of glass in windows and doors. Some complete building failures. Small buildings overturned or blown away. Complete destruction of mobile homes. Major damage to lower floors of all structures less than 15 feet above sea level within 500 yards of shore. Low-lying escape routes inland cut by rising water 3 to 5 hours before hurricane center arrives. Massive evacuation of residential areas on low ground within 5 to 10 miles of shore possibly required. Example: Hurricane Camille (1969)

มีสิ่งใดที่อยากเสริมบ้างครับเกี่ยวกับนิวออลีนส์หลังพายุ ได้อะไรเสริมชีวิตบ้างครับ

ปุ๊ก : มีบางส่วนที่ข่าวหนังสือพิมพ์หรือโทรทัศน์อาจไม่ได้นำเสนอ คือ กำลังใจในการดำรงชีวิตของคนนิวออร์ลีนส์ค่ะ ทั้งๆที่บางคนสูญเสียบ้านและทรัพย์สินทุกอย่างแต่เขาก็ไม่ได้แสดงความซึมเศร้าเสียใจให้เห็น ยังพูดคุยสนุกสนาน เดินไปตามถนนผู้คนยังยิ้มทักทายกันเหมือนเดิม เป็นข้อคิดให้เราเห็นว่าชีวิตจะทุกข์หรือสุขขึ้นอยู่กับความคิดและ  การกระทำของตัวเราเอง ปัญหาทุกอย่างมีทางคลี่คลายลงได้ ไม่มีอะไรหนักหนาเกินไปถ้าเรามีกำลังใจสู้  ซึ่งรวมถึง ปัญหาในเรื่องการทำงานการเรียนหรือด้วยค่ะ

ขอขอบคุณน้องๆ ทุกคนนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่อุตส่าห์ไปหาข้อมูลความรู้เกี่ยวกับเรื่องพายุ ก็ขอให้อดทนศึกษากันให้สำเร็จ และกลับไปกันอย่างปลอดภัยทุกคนครับ