สารอำลา

สารอำลา

น้อง ๆ และเพื่อน ๆ หลายท่าน คงยังไม่ทราบว่า ผมจะสิ้นสุดภารกิจการเป็นหัวหน้าสำนักงานผู้ดูแลนักเรียนในสหรัฐฯ ในวันที่ 31 พฤษภาคม 2550

ตลอดระยะเวลา 3 ปี 2 เดือน ที่ผมได้รับมอบหมายให้มารับผิดชอบงานดูแลนักเรียนนี้ สนร.ได้ผลักดันงานให้เคลื่อนข้างหน้าได้ดีจนเป็นที่ยอมรับ ดังเห็นได้จากระดับความพึงพอใจของบริการที่สูงถึง 4.3 จาก 5 คะแนน โดยร้อยละ 97.4 ของผู้รับบริการตอบว่าพอใจ พอใจมาก หรือพอใจมากที่สุด  นอกจากนี้ สนร.ยังได้พัฒนาประสิทธิภาพการบริหาร จนทำให้รัฐประหยัดค่าใช้จ่ายและเพิ่มรายได้ภายในปีนี้ไม่น้อยกว่า 40 ล้านบาท

ความสำเร็จในระดับนี้ เป็นผลงานของเพื่อนร่วมงานทุกคนผู้ได้ทุ่มเททำงานทั้งกายและใจ อันได้แก่ คุณสุปราณี โอเดลล์  คุณสมบูรณ์ เตียเอกลาภ  คุณสมถวิล ทองประเสริฐ  คุณวิชัย ภัคยานนท์  คุณกร เทพนรรัตน์  คุณปิยรัตน์ นวรัตน์ ณ อยุธยา  คุณสุกิจ อึ้งสกุล  คุณสุนิดา บรสัมพันธ์สุข  คุณฐิติมา สุทธาวาสสุนทร  คุณขจีพรรณ นามทอง ตลอดจนอดีตผู้ร่วมงาน เช่น คุณสุพจน์ ศรีกิตติประภัสร์ เป็นต้น 

นอกจากนี้ ผมต้องขอขอบพระคุณผู้บังคับบัญชา เพื่อนข้าราชการในสำนักงาน ก.พ. และเพื่อนข้าราชการในสถานเอกอัครราชการทูต ตลอดจนเพื่อนคนไทยที่ดำรงชีพอยู่ในสหรัฐฯ ที่ให้ความสนับสนุนงานของ สนร.มาโดยตลอด เช่น คุณหมอบุญยง พฤฒิธาดา และภรรยาคุณเบญจรัตน์ ผู้กรุณามาเป็นวิทยากรและแจกยาฟรีแก่นักเรียน หรือนำอาหารมาร่วมสมทบทุกครั้งที่ สนร.จัดงานชุมนุมนักเรียน  คุณประเสริฐ จิวะวิบูลย์ อดีตข้าราชการสำนักงาน ก.พ.ซึ่งแม้เกษียณราชการไปแล้ว ก็ยังมีหัวใจเต็มร้อยให้สำนักงาน ก.พ. และยินดีมาช่วยแนะนำวิธีการทำบัญชีและตรวจสอบบัญชีให้กับสมาชิกใหม่ของ สนร.ผู้ไม่คุ้นกับบัญชีราชการ  คุณหมอสาลีวัลย์ และ คุณวีรศักดิ์ ลิมา ซึ่งกรุณาให้ความเอ็นดูและสนับสนุนผมและงานของ สนร. เป็นอย่างดี ฯลฯ

กลุ่มสุดท้ายที่ต้องขอบคุณอย่างยิ่ง คือ นักเรียนทุนและเพื่อนข้าราชการลาศึกษาทั้งในสหรัฐฯ และแคนาดา ผู้ซึ่งได้กรุณาชี้แนะ วิพากษ์วิจารณ์ และให้ความเห็นอันทรงคุณค่าต่อการพัฒนางานของ สนร. ตลอดจนเป็นหูเป็นตา คอยรายงานความประพฤติของเพื่อนนักเรียนทุนด้วยกัน หรือเป็นตัวแทน สนร.ในการช่วยเหลือเพื่อนนักเรียนทุนผู้ซึ่งเพิ่งมาถึงและยังหาที่พักไม่ได้ หรือผู้ตกระกำลำบาก  หากขาดพวกเรา สนร.ก็ไม่สามารถดำรงอยู่ได้ ถึงอยู่ได้ ก็คงทำงานอย่างไม่มีประสิทธิภาพ

การได้มารับผิดชอบดูแลนักเรียนไทยที่นี่ เป็นประสบการณ์ที่ผมไม่เคยนึกฝัน ไม่เคยอยากได้ แต่เมื่อได้มาแล้ว ก็ต้องขอยอมรับว่าเป็นประสบการณ์ที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่ง  ผมมาอย่างคนแปลกหน้า แต่จากไปด้วยความคุ้นเคยและอาวรณ์  ผมมีโอกาสเรียนรู้และทำงานร่วมกับทีมงาน สนร.ซึ่งผมไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยสักคนเดียว  ต่างถิ่น ต่างหน้า แต่ไม่ต่างใจ เพราะทุกคนทำงานโดยมีใจตรงกัน คือ ให้บริการเพื่อให้คนเก่งและดีกลับไปทำงานให้สังคมไทย

ผมมีโอกาสได้รู้จักนักเรียนทุนหลายคนซึ่งพร้อมอุทิศพร้อมเสียสละให้สังคมไทย บางคนถึงขนาดปฏิเสธไม่รับเงินค่าใช้จ่ายประจำเดือน พร้อมกับเสนอเอาเงินไปให้คนอื่นผู้มีความจำเป็นมากกว่า 

ขณะเดียวกันก็ได้รู้จักนักเรียนทุนบางคนซึ่งหาทางฉ้อฉล เอาเปรียบราชการและสังคมไทยทุกวิถีทาง บางคนยักยอกเงินที่สถานศึกษาคืนให้เนื่องจากถอนวิชาที่ลงทะเบียน บางคนแสร้งดี ทำเป็นคืนเงินค่าเล่าเรียนทั้งก้อนโดยอ้างว่าได้รับทุนจากสถานศึกษา หลังจากนั้น เพียงสองเดือนก็ลาออกจากการเป็นผู้รับทุนรัฐบาล  เจตนาของการคืนเงิน ก็เพียงเพื่อตัดยอดเงินที่จะใช้เป็นฐานคำนวณเบี้ยปรับ บางคนเอาแต่ซักถามไล่บี้ว่า ราชการหรือสังคมไทยจะให้อะไรกับตัวเองบ้าง ถ้าจะกลับไปทำงานชดใช้ทุน แต่ไม่เคยถามตัวเองสักนิดว่า ได้เคยทำอะไรให้กับสังคมไทยหรือยัง ฯลฯ

ในความเห็นของผม เพียงแค่เก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องดีด้วย จึงจะมีคุณสมบัติเหมาะสมของการเป็นผู้รับทุนรัฐบาล  การให้ทุนศึกษามูลค่าเกือบ 2 ล้านบาทต่อคนต่อปี ถ้าให้ถึง 12 ปี เป็นเงินเกือบ 24 ล้านบาท จะเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่าหรือเสียเปล่า  ถ้าคนนั้นเพียงแค่เก่ง แต่ “ไม่ดี”

การทำงานย่อมมีที่ทำให้คนพอใจ และไม่พอใจ ความไม่พอใจใด ๆ ทั้งปวง  ผมขอน้อมรับคำตำหนิแต่ผู้เดียว

ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่าน อท.รังสิมา จารุภา จะได้รับความร่วมมือร่วมใจทั้งหลายจากพวกเราเช่นเดียวกับที่ผมและ สนร.ได้รับ  และหวังว่า ในอนาคตอันใกล้ ผมจะได้ร่วมงานพัฒนาสังคมไทยกับพวกเราซึ่งเก่งและดี   พบกันอีกครั้ง เมื่อพวกเรากลับไปรับใช้สังคมไทย

29 พฤษภาคม 2550                                                                                วิสูตร ประสิทธิ์ศิริวงศ์

--------------------------